Kryeministri i Kosovës, Albin Kurti dhe Ministri i Jashtëm, Glauk Konjufca, po vazhdojnë të heshtin përballë një prej çështjeve më të ndjeshme që lidhet me trajtimin institucional të historisë së luftës dhe viktimave të masakrave të kryera nga Serbia në Kosovë.
Pavarësisht reagimeve të shumta publike dhe kritikave nga historianë, familjarë të viktimave dhe të mbijetuar të masakrave, asnjë prej tyre nuk ka ofruar sqarime për financimin dhe shpërndarjen e librit “Masakrat në Kosovë 1998–1999”, shkruar nga Shkëlzen Gashi, autorit të ekspozitës skandaloze me temë të njëjtë, shkruan Demokracia.
Mungesa e reagimit nga Albin Kurti dhe Glauk Konjufca nuk është më thjesht një çështje heshtjeje politike, por një shenjë e qartë e papërgjegjshmërisë institucionale. Megjithëse qytetarët kanë të drejtë të dinë jo vetëm pse u financua një projekt i tillë, por edhe mbi çfarë bazash u vendos dhe ku u shpërnda ky libër jashtë Kosovës, Kurti dhe Konjufca vazhdojnë të heshtin përballë një situate kaq të ndjeshme për viktimat dhe të mbijetuarët e masakrave të Serbisë në Kosovë.
Për më tepër, mungesa e çdo sqarimi për hapat e mëtejmë, qoftë pezullimi i shpërndarjes apo distancimi institucional, tregon një neglizhencë të rrezikshme ndaj pasojave që mund të ketë kjo çështje.
Në vend që të adresojnë shqetësimet e ngritura dhe të japin një qëndrim të qartë, Albin Kurti dhe Glauk Konjufca kanë zgjedhur të heshtin.
Vetë Qeveria e drejtuar nga kryeministri, Albin Kurti, kishte shpenzuar saktësisht 14.999 euro për blerjen e 500 kopjeve të librit “Masakrat në Kosovë 1998–1999” të autorit Shkëlzen Gashi, përmes një tenderi të negociuar pa publikim nga Ministria e Punëve të Jashtme që asokohe drejtohej nga Donika Gërvalla – Schwarz. Kontrata, e lidhur në maj 2025 me shtëpinë botuese “Dukagjini”, parashihte që librat të ishin në gjuhën angleze dhe të trajtonin masakrat e kryera nga forcat serbe ndaj civilëve gjatë viteve 1998–1999.
Ndonëse ky botim kishte kohë që kritikohej nga historianët për pasaktësi, ato dolën më qartë në publik pas një ekspozite në sheshin kryesor të Prishtinës të organizuar nga organizata e Gashit, “Admovere”. Reagimet u përqendruan sidomos te klasifikimi i disa viktimave si të armatosura, duke nxitur kundërshtime të forta nga të mbijetuarit e masakrave, përfshirë ata të Dubravës, të cilët paralajmëruan se narrativa të tilla përkojnë rrezikshëm me interpretimet që promovon Serbia.
Financimi i projekteve që përmbajnë pasaktësi, sidomos kur bëhet fjalë për ngjarje të ndjeshme si masakrat e luftës në Kosovë, është thellësisht i dëmshëm në disa nivele.
Së pari, ai cenon të vërtetën historike dhe dëmton kujtesën kolektive, duke krijuar hapësirë për interpretime të shtrembëruara që mund të relativizojnë krimet dhe vuajtjet e viktimave. Kur këto narrativa marrin mbështetje institucionale, ato fitojnë një lloj legjitimiteti që i bën edhe më të rrezikshme në sytë e publikut dhe ndërkombëtarëve.
Së dyti, një qasje e tillë minon besimin e qytetarëve në institucionet shtetërore. Kur qeveria zgjedh të financojë dhe promovojë materiale të kontestuara, ajo jo vetëm që dërgon një mesazh të gabuar për prioritetet e saj, por edhe rrezikon të përforcojë narrativa që shpesh përputhen me ato të kundërshtarëve të shtetit, përfshirë Serbia.
Në vend që të mbrojë dhe forcojë të vërtetën historike, shteti rrezikon të bëhet pjesë e deformimit të saj, një precedent i rrezikshëm për të ardhmen.
