Një pritje madhështore u organizua për ekuipazhin prej katër astronautësh të misionit Artemis II pas kthimit të anijes kozmike ‘Orion’ në Oqeanin Paqësor të premten në mbrëmje.
Astronautët mbërritën të shtunën në Ellington Field në Qendrën Hapësinore Johnson në Hjuston, të shoqëruar nga brohoritje, ovacione dhe përqafime nga Administratori i NASA-s, Jared Isaacman. Anëtarët e ekuipazhit u ribashkuan me familjet e tyre pas përfundimit të udhëtimit të tyre historik 10-ditor rreth hënës.
Isaacman e quajti misionin “aventura më e madhe në historinë e njerëzimit”.
Ekuipazhi – Reid Wiseman i NASA-s, Victor Glover, Christina Koch dhe astronauti i Agjencisë Hapësinore Kanadeze Jeremy Hansen – përfunduan një fluturim rekord pranë hënës. Astronautët udhëtuan më thellë në hapësirë sesa çdo njeri kishte guxuar më parë. Misioni Artemis II ishte një fluturim provë, duke shërbyer si një eksperiment për të hedhur themelet për misionet e ardhshme. Por momenti i ribashkimit me të dashurit e tyre ka qenë ndër gjërat më të bukura pas udhëtimit të ekuipazhit.
“Victor, Christina dhe Jeremy, ne jemi, jemi të lidhur përgjithmonë, dhe askush këtu poshtë nuk do ta dijë kurrë se çfarë kaluam ne të katërt”, tha Wiseman. “Dhe ishte gjëja më e veçantë që do të më ndodhë ndonjëherë në jetën time”, shtoi ai.
Wiseman pranoi se askush nuk do ta dijë me të vërtetë se çfarë kanë përjetuar familjet e ekuipazhit.
“Nuk ishte e lehtë të ishe mbi 200,000 milje larg shtëpisë”, tha Wiseman. “Si, para se të nisesh, të duket sikur është ëndrra më e madhe në Tokë, dhe kur je atje, thjesht do të kthehesh te familjet dhe miqtë e tu. Është një gjë e veçantë të jesh njeri dhe është një gjë e veçantë të jesh në planetin Tokë.” Wiseman ishte dukshëm i emocionuar gjatë fjalës së tij dhe katër anëtarët e ekuipazhit u ngritën për t’u përqafuar në skenë.
Glover pranoi se nuk e kishte përpunuar mendërisht ende plotësisht të gjithë misionin, por shprehu falënderim ndaj Zotit për gjithçka.
“Kur filloi kjo, doja ta falënderoja Zotin publikisht dhe dua ta falënderoj përsëri, sepse edhe më e madhe se sfida ime për të përshkruar atë që kaluam, mirënjohja për të parë atë që pamë, për të bërë atë që bëmë dhe për të qenë me ata me të cilët isha, është shumë e madhe për të qenë thjesht në një trup”, tha Glover.
“Dhe doja t’i falënderoja familjet tona për gjithçka”, shtoi ai. “Ju dua, por jo vetëm ato pesë zonjusha të bukura me lëkurë kafe aty”, tha Glover, duke iu drejtuar familjes së tij. “Ju dua të gjithëve”, shtoi ai.
Koch tregoi se infermierja e saj në anijen e Marinës i kërkoi një përqafim mbrëmë, një nga shumë “momentet njerëzore” të mëdha që filluan dhe përfunduan misionin, tha ajo. Artemis II i mësoi vërtet kuptimin e asaj që do të thotë të jesh pjesë e një ekuipazhi, tha Koch.
“Një ekip është një grup që është pjesë e tij gjatë gjithë kohës, pavarësisht gjithçkaje, që bashkëpunon çdo minutë me të njëjtin qëllim, që është i gatshëm të sakrifikojë në heshtje për njëri-tjetrin dhe që mban përgjegjësi”, tha Koch. “Një ekip ka të njëjtat shqetësime dhe të njëjtat nevoja, dhe një ekip është i lidhur në mënyrë të pashmangshme me njëri-tjetrin”, tha ai më tej.
Ajo tha se një nga gjërat që e befasoi më shumë erdhi ndërsa vëzhgonte Tokën e vogël përmes dritares së Orionit, dhe gjithë errësirën përreth saj.
“Njerëzit na pyesnin se çfarë përshtypje kishim. Nuk ishte vetëm Toka ajo që më tronditi, por errësira e pafund përreth saj. Dukej sikur planeti ynë ishte një anije që qëndronte pezull në univers”, u shpreh ajo.
“E di që nuk kam mësuar ende gjithçka që ky udhëtim më ka mësuar”, tha Koch. “Por ka një gjë të re që di, dhe ajo është planeti Tokë: Ju jeni një ekuipazh”, vijoi ajo më tej
Hansen vuri në dukje gjithashtu se përvoja njerëzore ka qenë e jashtëzakonshme për të dhe shokët e tij të ekuipazhit – dhe dukej i emocionuar kur mësoi se ishte e njëjta gjë për të gjithë në Tokë që ndoqën misionin.
“Ne kemi një term në ekipin tonë që e kemi shpikur shumë kohë më parë, ‘treni i gëzimit’”, tha Hansen. “Dhe duket sikur keni parë shumë gëzim atje lart. Kishte shumë gëzim. Ne nuk jemi gjithmonë në trenin e gëzimit, ky ekip, ka shumë raste që nuk është në trenin e gëzimit, por ne jemi të përkushtuar të kthehemi në ‘trenin e gëzimit’ sa më shpejt të jetë e mundur. Dhe kjo është një aftësi e dobishme jetësore për çdo ekip që përpiqet të bëjë diçka”, vijoi më tej ai.
Hanseni u kërkoi shokëve të ekuipazhit të qëndronin pranë tij, ndërsa ai fliste për dashurinë.
“Ajo që patë ishte një grup njerëzish që e donin kontributin, kishin një kontribut domethënës dhe nxirrnin gëzim nga kjo”, tha Hansen. “Dhe ajo që kemi dëgjuar është se kjo ishte diçka e veçantë për ju për ta dëshmuar. Do t’ju sugjeroja që kur shikoni këtu lart, nuk po na shikoni ne. Ne jemi një pasqyrë që ju pasqyron, dhe nëse ju pëlqen ajo që shihni, atëherë shikoni pak më thellë. Ky jeni ju”, vijoi ai më tej.
Gjatë udhëtimit, astronautët ishin në gjendje të flisnin me bashkëshortët dhe fëmijët e tyre nëpërmjet telefonatave të shkurtra dhe në distancë. Wiseman, komandanti i misionit, tha se përvoja e dëgjimit të bisedave të anëtarëve të ekuipazhit, ndërsa ishin të ngjeshur së bashku në anijen kozmike Orion me gjerësi 5 metra, ishte një përvojë e jashtëzakonshme lidhjeje mes tyre.
“Të dëgjosh shokët e ekuipazhit duke qeshur dhe duke qarë, dhe thjesht duke marrë frymë thellë, duke dëgjuar dhe duke dashur familjet e tyre nga larg”, tha Wiseman, ka qenë përvoja “më e freskët” e misionit.
“Familja është shumë e rëndësishme për të katërt ne, dhe kjo ka qenë e mrekullueshme”, tha Wiseman gjatë një mesazhi nga Orion më 8 prill.
Wiseman tha se u prek deri në lot dhe mezi fliste kur u lidh për herë të parë me vajzat e tij nga hapësira. Ai nuk e ka gruan gjallë dhe gjatë misionit, ekuipazhi propozoi që një krateri hënor t’i vinte emrin e gruas së tij të ndjerë, Carroll.
Fjalët e fundit të Wiseman të shtunën ishin për astronautët e NASA-s që ishin mbledhur në auditor.
“Është koha për të shkuar dhe për të qenë gati”, tha Wiseman, duke folur për eksplorimin e hapësirës në të ardhmen. “Sepse duhet guxim. Duhet vendosmëri. Dhe ju të gjithë po ecni përpara me gjithë shpirt, dhe ne do të qëndrojmë atje duke ju mbështetur në çdo hap të rrugës në çdo mënyrë të mundshme.”
Isaacman tha se misioni Artemis II do të mbahet mend gjithmonë sepse është momenti kur ekuipazhi dhe njerëzit në mbarë botën e panë përsëri hënën dhe “ku ëndrrat e fëmijërisë u bënë misione”. Dhe kjo hap rrugën për misione të ardhshme si Artemis III, që pritet të niset në vitin 2027. Administratori vuri në dukje se montimi anijes kozmike të misionit Artemis III dhe njoftimi i ekuipazhit të atij misioni do të ndodhë së shpejti.
“Ekuipazhi i ardhshëm do të fillojë përgatitjet për të luajtur rolin e tij ndërsa kthehemi në sipërfaqen hënore, ndërtojmë bazën dhe nuk heqim dorë më kurrë nga hëna”, tha Isaacman.
Vanessa Wyche, drejtoreshë e Qendrës Hapësinore Johnson të NASA-s, tha se “gëzimi për Hënën” i përhapur nga ekuipazhi, do të fuqizojë dhe frymëzojë një brez të ri që të besojë se ëndrrat e tyre janë të mundura.
“Kjo do t’i çojë studentët e panumërt të bëhen shkencëtarët, inxhinierët, shpikësit, matematikanët dhe astronautët e ardhshëm që do të guxojnë të krijojnë kufij të rinj në hapësirë dhe të shtyjnë kufijtë e asaj që është e mundur për të mirën e të gjithëve”, tha Wyche. “Shpesh themi se qëndrojmë mbi supet e gjigantëve dhe, pasi i pamë të kthehen nga ky mision, duhet të them se supet e tyre tani duken edhe më të gjera për brezin e ardhshëm”, përfundoi ai.
