Oil City Oil Exchange përcaktonte çmimin e naftës bruto për të gjithë vendin gjatë fundit të shekullit XIX. Fotografia: Oil Region Library Association.
Vjeshta e vitit 2026 është një periudhë kur energjia zë vendin kryesor të vëmendjes, ndërsa zhvillimet gjeopolitike në vende të largëta pasqyrohen në jetën e përditshme të amerikanëve.
Në Pensilvani, çmimi mesatar i naftës për automjetet me motor dizel në të gjithë shtetin arrin në 6,50 dollarë për galon. Në Ajova, fermerët po paguajnë më shumë se 6 dollarë për galon naftë. Ndërsa në Alaskë, benzina pa plumb kushton mbi 9 dollarë për galon.
Si profesor i dalluar i historisë dhe studimeve mjedisore në Penn State Altoona, unë shkruaj gjerësisht për çështjet që lidhen me naftën dhe energjinë. Kjo situatë më bën të mendoj për fillimet e industrisë së naftës, gati 170 vjet më parë, në veriperëndim të Pensilvanisë.
Përcaktimi i çmimeve të naftës bruto në Oil City
Në vitin 1859, Edwin Drake zbuloi naftë gjatë shpimit të një pusi pranë përroit Oil Creek, afër Titusville, në Pensilvani. Pusi u financua nga investitorë nga New Bedford, Masaçusets, të cilët kërkonin një zëvendësues për vajin e balenave, i cili ishte i shtrenjtë dhe i vështirë për t’u siguruar.
وثائقي عالم بلا نفط .. قصة السائل الأسود الذي يشغّل المحركات والبنوك ويُشعل الحروب | أخبار اقتصاد | الجزيرة نت
Marrëveshjet e para për naftën u bënë në rrugët e Oil City, rreth 90 milje (145 kilometra) në veri të Pitsburgut. Në atë kohë, tregtarët ende po përpiqeshin t’u përgjigjeshin pyetjeve themelore rreth asaj që quhej «naftë shkëmbore», siç njihej atëherë nafta bruto: Për çfarë mund të përdorej dhe sa duhej të kushtonte?
Përpara se Oil City të kishte një ndërtesë të posaçme për bursën e naftës, tregtarët e shkëmbenin naftën bruto në rrugë. Fotografia: Oil Region Library Association.
Për të krijuar një sistem më formal, tregtarët e naftës zhvilluan një vagon hekurudhor të projektuar për të shërbyer si një bursë lëvizëse e naftës në linjën hekurudhore Oil Creek Railway.
Ai kryente 13 ndalesa çdo ditë ndërmjet Titusville dhe Oil City. Tregtimi bëhej mbi bazën e besimit dhe të nderit, pa certifikata të shkruara për blerjet apo shitjet.
Ndërsa industria u rrit me shpejtësi, në hotelin Arlington, në Oil City, u hap një zyrë e bursës së naftës.
Tregtarët kërkuan të ndërtohej një godinë e tyren, duke argumentuar se një industri në zgjerim kishte nevojë për një treg më formal. Deri në vitin 1874, lugina e naftës në Pensilvani prodhonte rreth 30 000 fuçi naftë bruto në ditë, të cilat shiteshin me një çmim mesatar prej afërsisht 1,15 dollarësh për fuçi.
Në vend që të lëviznin fizikisht fuçitë e naftës, tregtarët kaluan nga marrëveshjet me shtrëngim duarsh te dokumentet në letër.
Tubacionet lëshonin certifikata që përfaqësonin naftën e ndodhur brenda tyre. Tregtarët blinin dhe shisnin këto certifikata në letër, të cilat përfaqësonin naftën, duke tregtuar shpesh të njëjtat fuçi shumë herë brenda një dite.
Si rezultat, vëllimi i naftës që kalonte nga një tregtar te tjetri mund të arrinte në 10–14 milionë fuçi në ditë, qindra herë më shumë sesa prodhonin realisht puset.
16 Oil city pa Images: PICRYL – Public Domain Media Search Engine Public Domain Search
Ndërsa industria u rrit me shpejtësi, një zyrë e bursës së naftës u hap në hotelin Arlington, në Oil City. Fotografia: Oil Region Library Association.
Në prill të vitit 1874, një grup biznesmenësh të naftës nga Oil City morën një autorizim zyrtar nga shteti për të krijuar Oil City Oil Exchange, bursën e naftës në Oil City.
Ndërtimi i godinës nisi në korrik të vitit 1877, në kryqëzimin e rrugëve Center dhe Seneca.
Kur bursa e naftës u hap në prill të vitit 1878, gazeta lokale e përshkroi atë si «ndërtesën më të madhe dhe më të përpunuar të ndërtuar ndonjëherë në rajonin e naftës».
Sipas gazetës, ndërtesa pasqyronte përmasat që kishte marrë tregtimi spekulativ i naftës.
Standard Oil, kompania më e madhe e naftës në vend në atë kohë, në pronësi të John D. Rockefeller, kishte gjithashtu zyra brenda kësaj godine.
