Letrat e Elizabetës I, një prej monarkeve më të njohura të historisë angleze, janë konsideruar prej kohësh si pasqyrim i drejtpërdrejtë i personalitetit dhe qëndrimeve të saj politike. Megjithatë, një studim i ri sugjeron se pas gjuhës së ashpër apo shprehjeve të pajtimit në disa prej këtyre dokumenteve mund të fshiheshin ndërhyrjet e sekretarëve të saj, të cilët luanin një rol më të madh nga sa është menduar në hartimin e korrespondencës mbretërore.
Hulumtimi, i bazuar në analizën e më shumë se 500 letrave, shqyrton bashkëpunimin mes mbretëreshës dhe administratës së saj, duke vënë në pikëpyetje idenë se emocionet e shprehura në këto mesazhe i përkisnin domosdoshmërisht vetë sovranes.
Një nga rastet që ngre pikëpyetje është letra e 10 shkurtit 1586, drejtuar Robert Dudley-t, kontit të Leicesterit dhe një prej njerëzve më të afërt të mbretëreshës. Në të, Elizabeta e qorton ashpër për mosbindje ndaj urdhrave të saj dhe i kërkon të respektojë autoritetin mbretëror, duke e paralajmëruar për pasojat e kundërshtimit.
Megjithatë, kopja e vetme e njohur e kësaj letre është shkruar nga Francis Mylles, një shkrues që shërbente nën drejtimin e Francis Walsinghamit, sekretarit kryesor të mbretëreshës dhe një prej figurave më të rëndësishme të inteligjencës angleze. Për shkak se origjinali nuk ka mbijetuar, nuk mund të përcaktohet me siguri se sa ndikim patën sekretarët në formulimin përfundimtar të mesazhit.
Sipas studiueses Clodagh Murphy, rreth 3.000 letra të Elizabetës I ruhen deri më sot, shumica e të cilave janë shkruar nga shkrues profesionistë. Këto dokumente, të njohura si letra të kopjuara nga shkruesit, kanë marrë më pak vëmendje nga historianët sesa ato të shkruara me dorën e vetë mbretëreshës.
Ndërhyrjet e Walsinghamit në letrat për Marinë Stuart
Një nga zbulimet më domethënëse lidhet me një letër të majit 1584, drejtuar George Talbotit, kontit të gjashtë të Shrewsbury-t, i cili kishte nën mbikëqyrje Marinë Stuart, mbretëreshën e Skocisë dhe pretenduese për fronin anglez.
Në atë kohë, Maria mbahej e burgosur në Angli, ku kishte kaluar pjesën më të madhe të jetës që nga largimi i saj nga Skocia më 1567. Marrëdhëniet e saj me Elizabetën ishin të tensionuara, veçanërisht për shkak të pretendimeve të saj dinastike mbi kurorën angleze.
Në letrën drejtuar Shrewsbury-t, Elizabeta shprehte kritika të forta ndaj Marisë dhe djalit të saj, Jakobit VI të Skocisë. Por shqyrtimi i një drafti të dokumentit zbuloi ndërhyrje të shumta të shkruara me dorën e Walsinghamit.
Sipas analizës së Murphy-t, korrigjimet e sekretarit nuk e zbusnin gjuhën e mbretëreshës, por përkundrazi e bënin atë më të ashpër. Disa prej formulimeve të shtuara kishin ngjashmëri të dukshme me stilin e shkrimit të vetë Walsinghamit, duke ngritur mundësinë që toni emocional i letrës të ishte, të paktën pjesërisht, produkt i ndërhyrjes së tij.
Një rast tjetër lidhet me një letër të tetorit 1584, dërguar Ralph Sadlerit, një tjetër prej kujdestarëve të Marisë. Ndryshe nga mesazhi i mëparshëm, kjo letër përmbante shprehje më pajtuese, duke lënë të hapur mundësinë e rindërtimit të marrëdhënieve mes dy mbretëreshave.
Edhe në këtë rast, zbulimi i një drafti me korrigjime të shumta të Walsinghamit sugjeron se sekretari kishte shtuar formulime që shprehnin nostalgji për miqësinë e dikurshme dhe mundësinë e pajtimit.
Murphy argumenton se këto ndërhyrje synonin të ndikonin në mënyrën se si Maria e perceptonte marrëdhënien e saj me Elizabetën. Një mesazh i ashpër mund ta bindte atë se kundërshtimi ndaj qeverisë angleze ishte i kotë, ndërsa një ton më pajtues mund ta nxiste të besonte se mund të rifitonte favorin e mbretëreshës.
Një këndvështrim i ri mbi karakterin e Elizabetës I
Gjetjet hedhin dritë të re mbi mënyrën se si ndërtohej imazhi politik i Elizabetës I përmes korrespondencës zyrtare. Historikisht, mbretëresha është përshkruar shpesh si një sundimtare me temperament të fortë, ndërsa shpërthimet e zemërimit janë interpretuar herë pas here përmes paragjykimeve të kohës ndaj grave në pushtet.
Por, nëse disa prej shprehjeve më të ashpra në letrat e saj ishin përforcuar nga sekretarët meshkuj, atëherë këto dokumente nuk mund të lexohen thjesht si dëshmi të karakterit personal të mbretëreshës.
Sipas Murphy-t, korrespondenca mbretërore duhet kuptuar si rezultat i një procesi bashkëpunues, në të cilin sekretarët nuk kufizoheshin vetëm te shkrimi apo kopjimi i fjalëve të sovranes, por mund të ndikonin edhe në tonin dhe përmbajtjen e mesazheve.
Ky zbulim nuk e zvogëlon domosdoshmërisht rolin e Elizabetës në drejtimin e mbretërisë. Përkundrazi, ai sugjeron se aftësia e saj politike mund të ketë përfshirë edhe përdorimin e mendimeve dhe aftësive të këshilltarëve për të ndërtuar mesazhe të përshtatura sipas qëllimeve diplomatike.
Në vend që të kërkohet një zë plotësisht autentik dhe i pandryshuar i Elizabetës në çdo letër, studiuesja propozon që këto dokumente të shihen si një formë komunikimi politik të ndërtuar në bashkëpunim. Në këtë këndvështrim, korrespondenca e mbretëreshës pasqyron jo vetëm qëndrimet e saj, por edhe strategjitë e një administrate që dinte ta përdorte gjuhën si instrument pushteti.
